Siódemka.

Mat powoli odsunął się ode mnie, a gburowaty facet zajął jego miejsce. Z początku przyjrzał mi się uważnie. Bałam się, bo nie wiedziałam do czego może być zdolny, by zdobyć to, czego chce.

- Gdzie masz klucz? – zapytał oschle.

- Nie mam go, a nawet jeśli bym miała to i tak byś go nie dostał – odpowiedziałam.

- Radzę Ci współpracować, jeśli nie chcesz, by stała Ci się krzywda – kontynuował jednocześnie dotykając mojego nagiego ramienia.

- Zabieraj tą łapę! – krzyknęłam i na ile mogłam odsunęłam ramię.

- Czyli nie chcesz współpracować? – dopytywał, coraz bardziej zdenerwowany.

- Nie! Bo nikt nie będzie mi mówił co mam robić! A tym bardziej wykorzystywał moich wspomnień, by zniszczyć komuś życie, bo tak mu się podoba! – krzyczałam, a Mat pokazywał mi na migi, żebym się uspokoiła.

Nie mogłam, to przez nagły przypływ adrenaliny w mojej krwi. Nie mogłam dać sobą pomiatać, nie kolejny raz…

Moje myśli zostały przerwane, gdy poczułam silny ból w twarzy. W oczach pojawiły się mroczki. Uderzył mnie, byłam tego pewna.

- Więc, jak będzie? – zapytał po raz któryś.

- Nic z tego – oznajmiłam starając się, by nie wydobyć przy tym żadnego jęku.

Sytuacja się powtórzyła, uderzył mnie znowu w te same miejsce. Tym razem, oprócz bólu i mroczków w oczach poczułam, jak z mojej wargi powoli sączy się krew. Oblizałam się, by czerwony płyn nie dotarł do szyi. Lecz po chwili mężczyzna wymierzył mi trzeci cios. Tym razem ból był nie do zniesienia i odpłynęłam…

Powoli wracałam do rzeczywistości. Głowa pulsowała mi od bólu spowodowanego trzema uderzeniami w twarz. Delikatnie przejechałam językiem po napuchniętej wardze. Czułam metaliczny smak krwi w buzi. Cicho jęknęłam.

- Alex… - usłyszałam głos, głos Mata.

- Pić – poprosiłam.

- Już – powiedział i przystawił mi butelkę z wodą do ust.

Cudownie było poczuć smak wody, która zmyła krew z mojego języka. Widziałam ból w jego oczach, gdy na mnie patrzył.

- Aż tak źle wyglądam? – wyszeptałam próbując się uśmiechnąć.

- Prosiłem, żebyś uważała na słowa – odparł z wyrzutem.

Namoczył jakiś wacik i ostrożnie obmył moją twarz chłodną wodą. Panowała między nami cisza, którą jednak przerwał on.

- Pomogę Ci, więc słuchaj uważnie tego, co teraz Ci powiem. I niech to zostanie naszą tajemnicą, bo nie wybaczę sobie, jeśli coś Ci się stanie – powiedział bardzo poważnie.

Przytaknęłam.

- Zadzwoniłem do Nathana. Oczywiście nie wie, że to ja. Wie, że tu jesteś i z jakiego powodu, po części Jess też wtrąciła swoje trzy grosze. Powiedziała mu, że to Ty chcesz go zniszczyć, a on może temu zapobiec zabierając Ci klucz. Niedługo tu będzie i zabierze Cię stąd narażając się przy tym jeszcze bardziej Paulowi. Może zastosować się do wszystkiego, żeby was zniszczyć. Twoje zadanie jest takie. Od teraz musisz bardziej troszczyć się o życie swoje i Nathana, co może być trudne, zważając na to, że jest na Ciebie cholernie wściekły. I nie ufaj nikomu, tylko sobie i swojej intuicji. Obiecasz mi to?

- Ale Mat, ja nic nie rozumiem. Co tu się dzieje do cholery? – zapytałam przerażona.

- To wszystko wina Jessici. Może kiedyś sama Ci wszystko powie, może zmądrzeje po wydarzeniach, jakie mogą nastąpić – odpowiedział – A ja zostałem w to wplątany przez własna głupotę.

- Mat, jakie wydarzenia?! – krzyknęłam, a z moich oczu popłynęły łzy.

Zaczęłam lekko dygotać, teraz naprawdę się bałam. Nic nie rozumiałam, to wszystko toczyło się zbyt szybko…

- Kocham Cię i było mi ciężko zadzwonić do Natha ale tylko on może Ci pomóc. Jeśli razem uda wam się przez to przejść, wtedy i ja zostanę uwolniony z całej tej intrygi – powiedział.

Patrzyliśmy sobie w oczy, gdy nagle chłopak pocałował mnie.

- Obiecuję, że zrobię co w mojej mocy, by wszystko wróciło do normalności, i cała ta chora sytuacja dobiegła końca – odparłam.

Chciałam coś jeszcze powiedzieć ale oboje usłyszeliśmy hałasy i spojrzeliśmy w stronę drzwi.

- Już tu jest. Muszę iść. Będziemy w kontakcie – oznajmił szybko, po czym podniósł się z podłogi i wybiegł drzwiami po drugiej stronie pomieszczenia.

Spuściłam głowę w dół jednocześnie próbując powstrzymać łzy płynące z moich oczu i czekając na rozwój sytuacji.

Kilka minut po wyjściu Mata drzwi otworzyły się z hukiem, a w progu pojawił się Nathan. W jego oczach i na twarzy widziałam niepohamowaną złość, wręcz wściekłość. W pierwszej chwili przestraszyłam się go. Stał w drzwiach i patrzył w moją stronę. Powoli jego wyraz twarzy łagodniał. Pod jego lewym okiem widniał czerwony ślad po uderzeniu. Również na kostkach widoczne były ślady po bójce. Wolnym krokiem ruszył w moją stronę, ani na chwilę nie spuszczając ze mnie wzroku. Ostrożnie padł na kolana obok mnie. Spojrzał mi głęboko w oczy i po prostu pocałował. Całował mnie namiętnie, łapczywie ale jakże ostrożnie. Jedną dłonią dotykał policzka. Pragnęłam, by ten pocałunek nigdy się nie kończył. Więc kiedy Nath odsunął swoją twarz od mojej byłam strasznie zawiedziona. Potem wszystko potoczyło się bardzo szybko. Spojrzał na moją szyję, gdzie miałam kluczyk i jednym ruchem zerwał go. Schował go do kieszeni jeansów, wstał i ruszył w stronę wyjścia. Byłam pewna, że mnie tu zostawi. Jednak w połowie drogi przystanął.

- Nie wiem czemu ale mam Cię stąd zabrać – oznajmił oschle, uprzednio odwracając się do mnie przodem.

Ponownie znalazł się obok mnie i uwolnił moje kostki i nadgarstki od grubego sznura. Roztarłam obolałe i zdrętwiałe miejsca. Chłopak wyciągnął do mnie dłoń, by pomóc mi wstać. Skorzystałam z pomocy.

- Wynośmy się stąd – oznajmił.

Rozejrzałam się po pokoju w poszukiwaniu płaszcza, butów i torebki. Leżały w kącie na starej, rozpadającej się kanapie. Szybko zgarnęłam swoje rzeczy. Potem Nath zamknął mój nadgarstek w swoim żelaznym uścisku i pociągnął w stronę wyjścia. Szedł szybko, więc nie było mowy o zakładaniu szpilek. Wolałam biec za nim na boso. Na korytarzu stali jego przyjaciele z zespołu, którzy ruszyli za nami. Gdy wyszliśmy na zewnątrz przystałam na chwilę, żeby odetchnąć świeżym powietrzem, lecz Nathan pociągnął mnie dalej. Zatrzymaliśmy się dopiero przy dwóch samochodach.

- Wsiadaj – rozkazał Nath otwierając mi drzwi po stronie pasażera jednego z aut.

Zrobiłam jak kazał. Nie chciałam bardziej wchodzić mu za skórę. I tak wszystko już się skomplikowało…

- Dzięki chłopaki. Rozliczymy się wieczorem – oznajmił Nathan i pożegnał się z kumplami.

Wsiadł do samochodu i ruszył.

- Odwiozę Cię do domu – powiedział, jego zły humor wrócił.

- Nie mieszkam z rodzicami – oznajmiłam cicho i podałam mu nowy adres.

Byliśmy gdzieś poza miastem, nie wiedziałam gdzie. A nie chciałam pytać chłopaka.

- Aż tak mnie nienawidzisz, że chciałaś się odegrać? – zapytał.

- To twoja siostra nienawidzi mnie, i dobrze o tym wiesz – odparłam lekko wkurzona – To ona wpieprza się w moje życie przy okazji je rujnując. Manipuluje tobą, a ty jej we wszystko wierzysz! Nie było Cię w Gloucester, więc nie wiesz co się działo, co robiła Jessica! Okłamuje Cię na każdym kroku, jesteś kretynem, że jej wierzysz! – krzyczałam – Nie wiem, czym jej zawiniłam… - dodałam juz spokojniej.

Po około pół godzinie zajechaliśmy pod mój blok. Przez ten czas ani razu się nie odezwał.

- Oddasz mi klucz? – zapytałam z nadzieją.

- Nie, nie ufam Ci – odparł, jego słowa mnie zabolały – Oczerniasz moją siostrę, a może to ty jesteś wszystkiemu winna?

- Nie wierzę, że tak kompletnie Ci odbiło! Przez sławę stałeś się egoistycznym dupkiem! Nie obchodzi Cię nic oprócz siebie samego! – krzyczałam, tym razem poprzez łzy – Nie wiem, co w tobie widziałam. Widocznie byłam ślepa… Żałuję wszystkiego, co było. Straciłam tylko czas… - zakończyłam i wysiadłam z auta.

Nie obejrzałam się ani razu, tylko pobiegłam do mieszkania. Nie miałam kluczy ale w duchu modliłam się, by Chris był w domu. Zapukałam. Po chwili drzwi, ku mojej uciesze, się otworzyły i zobaczyłam w nich brata. Szybko weszłam do środka.

- Alex! Co się stało? – zapytał zdziwiony.

- Nic – oznajmiłam i zamknęłam się w swoim pokoju.

Ufff...

Rozdział jest :) Dłuższy niż zwykle ;p

Może trochę zagmatwane to wszystko ale powoli będzie sie wyjaśniać <333

I Anonimek i Hela mieli rację, początek podobny jest do sceny z IFY :)