Czternastka.

Do Gloucester, oddalonego od Londynu o ponad 150 km jechałyśmy dwie godziny. Żadna z nas nie była skora do rozmowy. Pogrążyłyśmy się we własnych myślach. Widziałam na twarzy Jessici strach i przerażenie, a jednocześnie ogromną skruchę, żałowała tego, co zrobiła. Co jakiś czas po jej policzkach spływały łzy, które szybko wycierała. W pewnym momencie było mi jej szkoda. Co prawda, chciała mi zatruć życie, po części jej się to udało ale ja jestem zbyt wrażliwa i szybko wybaczam. Mówiła tak szczerze, że od razu jej zaufałam i wyruszyłam na ratunek Nathanowi, Matowi, Jessice i sobie. Miałam nadzieję, że dziś ten koszmar się skończy.

Usłyszałam jęknięcie, a Jessica nerwowo poruszyła się w fotelu. Właśnie wjechałyśmy do Gloucester. Mi również serce zaczęło szybciej bić, w żyłach czułam adrenalinę.

- Musimy jechać na drugi koniec miasta – oznajmiłam, żeby trochę uspokoić dziewczynę.

Nie powiedziała nic.

- Twoi rodzice o niczym nie wiedzą, prawda? – zapytałam.

- Nie – odpowiedziała cicho – Okłamywałam ich cały czas – po jej policzkach znowu popłynęły łzy, których tym razem nie powstrzymywała.

- Żeby pomóc chłopakom potrzebuję Ciebie, silnej, a nie zapłakanej. Rozumiem, że jest Ci przykro i żałujesz ale na to będzie czas później. Teraz musisz wziąć się w garść -  powiedziałam.

Przytaknęła głową, że zrozumiała.

- Masz już plan? – zapytała.

- Tak, częściowy – oznajmiłam – Ale może się jeszcze zmienić. Umiesz szybko biegać?

- Nie będę miała innego wyjścia.

- Teren jest nierówny, wszędzie górki i dołki. Nienajlepszy do biegania ale dobry do ukrycia się – mówiłam – Na zewnątrz jest już ciemno, więc musimy działać szybko. Samochodem nie podjedziemy zbyt blisko, musimy go zostawić w takim miejscu, żeby nie zwracał niczyjej uwagi. Ale najpierw skoczę do sklepu – powiedziałam zatrzymując się przed dużym sklepem – Zaczekaj – poprosiłam Jess i opuściłam auto.

Wróciłam niecałe piętnaście minut później niosąc taśmę i gruby sznur.

- Kajdanki nie są zbyt praktyczne.  Musimy zapobiec ewentualnemu wołaniu o pomoc oraz przemieszczeniu się – oznajmiłam widząc pytający wzrok blondynki.

Gdy tylko wyjechałyśmy z miasta otoczył nas las. Rozglądałam się szukając odpowiedniej leśnej drogi. Skręciłam w lewo. Wszędzie rosły gęste krzaki. Wprost idealne miejsce, by ukryć tu samochód. Zawróciłam jeszcze, by potem łatwiej było wyjechać. Pogasiłam światła i wyłączyłam silnik. Wysiadłyśmy.

- Na początek weźmiesz to – podałam jej sznur, taśmę i scyzoryk – Broń i paralizator wezmę ja, żebyś na początku nie zrobiła sobie krzywdy.

Zamknęłam samochód.

- Zapamiętaj, gdzie chowam kluczyki – powiedziałam i powiesiłam je na jednej z gałęzi drzewa, które rosło trzy metry za pojazdem.

- Nie boisz się ich tu zostawić? – zapytała Jess.

- Nie, bo inaczej mogłabym je zgubić. Chodźmy, mamy kawałek do przejścia.

Czym głębiej zapuszczałyśmy się w las temperatura spadała. Zasunęłam kurtkę pod samą brodę, rękawy naciągnęłam na dłonie. Przystanęłam na chwilę widząc zmęczenie towarzyszki.

- Idźmy dalej, nie traćmy czasu.

- Nie, krótki odpoczynek dobrze nam zrobi – powiedziałam.

- Nie będziesz miała problemów w pracy? – zapytała w którymś momencie.

- Cholera! Dobrze, że mi przypomniałaś – szybko wyjęłam komórkę i zadzwoniłam do swojego szefa.

Odebrał po trzecim sygnale.

- Rezygnuję z posady na posterunku – powiedziałam bez ogródek.

- Czemu? – zdziwił się – Przecież chciałaś pracować, świetnie sobie radziłaś – mówił.

- Problemy osobiste, nie mam czasu, żeby teraz o tym mówić. Niedługo pojawię się po papiery i wszystko wyjaśnię – oznajmiłam.

- Szkoda. No cóż, to twój wybór. W takim razie będę czekał – rzekł mężczyzna.

Pożegnałam się i rozłączyłam.

- Coś Ty zrobiła? – naskoczyła na mnie zaraz Jessica.

- Tak będzie lepiej. Złamałam za dużo przepisów jako policjantka. Poniosę mniejsze konsekwencje. Właśnie, musimy coś uzgodnić – przypomniałam sobie – Po tym wszystkim idę złożyć zeznania. Mat też pójdzie. A ty?

- Też. Czas skończyć te kłamstwa – powiedziała dziewczyna.

- Ok. Więc chodźmy dalej.

Szłyśmy ponad dwadzieścia minut, gdy pomiędzy drzewami ujrzałyśmy światło. Naszym oczom ukazała się leśniczówka. Budynek był stary, ściany podpierane były przed grube pale, wszystkie dachówki zostały zrzucone przed wiatr, nie było żadnych okien ani drzwi. Jednym słowem rudera. Obeszłyśmy budynek wokoło utrzymując bezpieczną odległość. Na podjeździe stał czarny Mercedes.

- Co robimy? – zapytała Jess.

- Myślę – odpowiedziałam zgodnie z prawdą – Nie wiemy, ilu jest w środku.

Nie czekając dłużej kucnęłam i ręką szukałam jakiegokolwiek kamienia. Gdy go znalazłam zamachnęłam się i rzuciłam go na resztki dachu. Ten sturlał się robiąc przy tym hałas.

- Cofnij się – nakazałam londynce i sama ruszyłam za nią.

W jednej chwili pod butem usłyszałam szczęk zardzewiałego zamka oraz poczułam ostrza wbijające się w moją nogę. Runęłam na ziemię tłumiąc chęć krzyku. Nie byłam w stanie racjonalnie myśleć. Ból był tak okropny, że zawładnął moim ciałem do tego stopnia, że zapomniałam co się działo.

- Alex – słyszałam ciche nawoływanie przy moim uchu.

Otworzyłam oczy ale i tak nic nie widziałam.

- Taki opatrunek musi jej na razie wystarczyć – powiedział mężczyzna.

To był Mat, poznałam go po głosie.

- Ona musi znaleźć się jak najszybciej w szpitalu - mówiła Jessica.

- Nie – wychrypiałam i próbowałam usiąść – Nie teraz, jesteśmy zbyt blisko. To jedyna szansa, nie możemy jej zaprzepaścić.

- Alex ma rację – poparł mnie Mat – Pomogę wam. To się musi skończyć.

- Mam pomysł – oznajmiłam i przedstawiłam im plan działania.

Mat miał robić za zakładnika Jess. W tym celu dałam jej broń wraz z nabojami.

- Zaufaj mi. Nikogo nie zabijesz, celuj gdzie popadnie. Masz ich tylko nastraszyć – przekonywałam ją, gdy nie chciała wziąć pistoletu.

Stałam na nogach. Nadal miałam ochotę krzyczeć z bólu ale to nie było dobre miejsce i czas. Gdy oni wchodzili do budynku, ja w tym czasie, uzbrojona w gruba gałąź, sznur, taśmę i paralizator, wślizgnęłam się do piwnicy przez otwór po oknie. Starałam się poruszać w miarę cicho ale skrzypiące deski skutecznie mi to utrudniały. Słyszałam tupnięcia nad głową. Jessica w ten sposób dawała mi znać, ilu zbirów jest na górze. Jedno tupnięcie, drugie, trzecie, czwarte… Jest ich czterech.

Drzwi do piwnicy otworzyły się z okropnym skrzypieniem. Ktoś schodził na dół. Przyczaiłam się w niewidocznym miejscu. Zamach, uderzenie i jeden był wyeliminowany. Stracił na chwilę przytomność co ja wykorzystałam związując go. Zakleiłam mu usta, żeby nie wołał o pomoc. Wspięłam się po schodach. Korytarza pilnował drugi facet. Chodził w tą i z powrotem. Niewiele myśląc potraktowałam go paralizatorem, gdy mijał drzwi do piwnicy. Unieruchomiłam go w identyczny sposób jak jego kumpla i zaciągnęłam na dół. Ponownie znalazłam się na korytarzu i ruszyłam w stronę pomieszczenia, z którego dochodziły głosy. Widziałam Nathana przywiązanego do krzesła, Mata, który próbował go rozwiązać oraz Jessice, która mierzyła pistoletem we wszystkie strony. Pozostali dwaj mężczyźni nie wierzyli, że mogłaby strzelić. Ta jednak zachowywała się jak przysłowiowa wariatka, więc dla bezpieczeństwa nie podchodzili bliżej. Szydzili z niej w ten sposób jeszcze bardziej wprawiając ją w wściekłość. Przyglądałam się jej dłoni, w której trzymała broń. Ujrzałam delikatny ruch, a po pomieszczeniu rozległ się głośny huk. Wystraszone zbiry padły na podłogę osłaniając głowy. Chciałam wejść do środka i im pomóc ale ktoś zaszedł mnie od tyłu i zasłonił usta dłonią. Szamotałam się, by uwolnić od żelaznego uścisku. W tym czasie jeszcze ktoś szarpał się z Jessicą próbując ją obezwładnić. Mat leżał ogłuszony przy krześle Nathana.

- Przestań się wyrywać – usłyszałam znany głos – Tak im nie pomożesz.

Znieruchomiałam, gdy dotarła do mnie brutalna rzeczywistość, a do oczu napłynęły łzy, które przysłoniły mi widok. Wypuściłam wszystko, co trzymałam w dłoniach. Uścisk zelżał. Wykorzystałam jego chwile słabości. Wyrwałam się, odwróciłam i uderzyłam Christophera pięścią w twarz. Zatoczył się i oparł na ścianie.

- Okłamywał mnie własny brat – wysapałam – Własny brat chciał mnie zniszczyć – łkałam.

- Nie! Nie prawda – bronił się – Nic nie rozumiesz. Wytłumaczę Ci wszystko…

- Nie będę tego słuchać, zawiodłeś mnie. Jesteś bandytą, jak inni! – wykrzyczałam i na ile mogłam wbiegłam do pomieszczenia, gdzie byli moi przyjaciele.

Byłam wściekła jak nigdy dotąd, przemawiało przeze mnie szaleństwo i furia. Mocnym uderzeniem zwaliłam na podłogę chłopaka, który przyszedł z Chrisem.

- Jess, rozwiąż Natha i ocuć Mata! – zawołałam rzucając jej scyzoryk.

Jeden z dwóch ostatnich zbirów rzucił się na mnie i uderzył w twarz. Zamroczyło mnie to. Próbował uderzyć mnie jeszcze raz ale w tej samej chwili Chris uderzył go moim kijem. Byłam zmęczona i obolała, w tej chwili pragnęłam zemdleć i obudzić się, gdy będzie już po wszystkim. Zamykałam oczy. Pokój ponownie wypełnił głośny huk, a po chwili głośny krzyk i płacz Jessici.

- Uspokój się – powiedział Mat do blondynki – Dostałem w ramię, nic mi nie będzie. Pomóż Chrisowi związać pozostałych. Musimy się stąd wynieść przed świtem ale nie mam pojęcia gdzie.

Siedziałam oparta o ścianę. Widziałam ich, wszystkich miałam w zasięgu wzroku. Jess i Chris przyprowadzili już wszystkich zbirów. Mat owijał krwawiące ramię koszulką, a Nathan siedział zszokowany na krześle. Wszyscy byli, może z pewnymi ranami bojowymi, ale zdrowi. To było najważniejsze. Zamknęłam oczy, pragnęłam odpoczynku i spokoju.

- Alex! – krzyknął Nath i podbiegł do mnie – Nie zamykaj oczu!

- Nie krzycz. Nie umieram – poprosiłam – Chcę tylko odpocząć…

Chłopak odetchnął i mocno objął mnie jednym ramieniem, drugie nadal miał w gipsie.

- Mat, możemy jechać do naszego domu. Tam wszyscy odpoczniecie i doprowadzicie się do porządku – zaproponowała Jessica, a Nathan ją poparł.

Dalej nie pamiętam co się działo, chyba zasnęłam…



No to ten... Mam nadzieję, że się spodoba ^^
Komentarze mile widziene <3
I nie, Nathan i Alex nie będą razem, przynajmniej nie teraz ^^